5 lutego 2015

Informator kulturalny pod redakcją Krzysztofa Jasińskiego

Pinchas Zukerman

zukermanIzraelski skrzypek i dyrygent, uznawany za jednego z najwybitniejszych wirtuozów tego instrumentu XX i XXI wieku.

Wielokrotnie nagradzany. Otrzymał King Solomon Award, w 1993 otrzymał z rąk prezydenta Ronalda Reagana wyróżnienie National Medal of Arts, wyróżnienie Isaac Stern Award, 21 nominacji Grammy i 2 nagrody Grammy. Wraz z Christopherem Nupenem zrealizował kilka projektów, m.in. w roku 1974 film dokumentalny o sobie Pinchas Zukerman: Here to Make Music. W roku 2003 założył kwintet skrzypcowy Zukerman Chamber Players.

Yefim Bronfman – uważany za jednego z najbardziej utalentowanych pianistów naszych czasów. Yefim Bronfman urodził się w 1958 roku w Taszkiencie. W 1973 roku emigrował wraz z rodziną do Izraela. Debiutował w wieku 17 lat na koncercie dyrygowanym przez Zubina Mehtę. W 1989 roku przyjął obywatelstwo amerykańskie i dał swój pierwszy, entuzjastycznie przyjęty recital w sławnej Carnegie Hall. Dwa lata później został laureatem Avery Fisher Prize, jednej z najbardziej znaczących nagród dla amerykańskich instrumentalistów. Występuje z uznanymi zespołami i współpracuje z najważniejszymi wytwórniami. Bogata i ceniona dyskografia artysty zawiera wszystkie sonaty i koncerty fortepianowe Prokofiewa (nagrania nominowane do Grammy Award i Gramophone Award), wszystkie koncerty fortepianowe Beethovena i Szostakowicza, II i III Koncert Rachmaninowa, Koncert fortepianowy Czajkowskiego. W 1997 roku za nagranie trzech koncertów fortepianowych Bartoka z Orkiestrą Filharmonii z Los Angeles pod batutą Esy-Pekki Salonena otrzymał nagrodę Grammy. Towarzyszył Isaakowi Sternowi w nagraniu wszystkich sonat na skrzypce i fortepian Brahmsa, Mozarta i Bartoka, a wraz z Emanuelem Axem nagrał utwory na dwa fortepiany Rachmaninowa i Brah-msa. W bieżącym sezonie koncertowym Yefim Bronfman był solistą Filharmonii Nowojorskiej podczas trasy koncertowej zespołu po Europie. W planach artysty jest także nagranie live obu koncertów fortepianowych Brahmsa wraz z Orkiestrą Filharmonii Londyńskiej pod dyrekcją Christopha von Dohnányi.

7 lutego  – Roy Thomson Hall.

Creedence Clearwater Revival (CCR)

CCRAmerykańska grupa rockowa powstała w 1967. Reprezentowała i była prekursorem stylu rock and roll revival.

W czasie, gdy rock stawał się coraz bardziej złożony i wyrafinowany, gdy na scenie królował psychodeliczny rock i na powierzchnię zaczęły przebijać się grupy grające rocka progresywnego, w tym samym czasie CCR zdecydowało się wykonać krok wstecz, w kierunku odrodzenia rock and rolla, czystego tak od komercyjnych naleciałości, jak i awangardowych ciągot. Muzyka grupy oparta na grze akustycznych i elektrycznych gitar, prosta i przejrzysta, wiele czerpała także z folku. W rzewnym nastroju zbliżała się także do południowego rocka. Sygnaturą grupy był nosowy śpiew jej lidera Johna Fogerty.

Piosenki zespołu często przybierały postać protest songów. Do największych przebojów grupy należą „Fortunate Son”, „Proud Mary”, „Down on the Corner”, „Born on the Bayou”, „Bad Moon Rising”, „Green River”, „Travelin’ Band”, „Have You Ever Seen the Rain?”, „Up Around the Bend” i „Lookin’ Out My Back Door”.

W 1969 grupa wystąpiła na festiwalu w Woodstock. Występ nie znalazł się jednak na słynnym albumie ani na filmie, albowiem John Fogerty był niezadowolony z brzmienia nagrania. Grupa, wobec wewnętrznych tarć personalnych, rozwiązała się w 1972 roku.

Muzyka CCR w dalszym ciągu często pojawia się w mediach publicznych zarówno w Ameryce jak i na świecie. W 1993 roku grupa została wprowadzona do Rock and Roll Hall of Fame.

6-7 lutego – Casino Rama.

Wynton Marsalis

WyntonMarsalisAmerykański trębacz i kompozytor zajmujący się jazzem i muzyką poważną. Odznaczony Narodowym Medalem Sztuki oraz laureat NEA Jazz Masters Award.

Wynton Marsalis urodził się jako drugi z sześciu synów pianisty jazzowego Ellisa Marsalisa i jego żony, Dolores Ferdinand. Pierwszą trąbkę dostał od kolegi swojego ojca – słynnego Ala Hirta. W wieku 8 lat był już wykonawcą tradycyjnej muzyki nowoorleańskiej w Fairview Baptist Church Band, którego liderem był wirtuoz banjo Danny Barker. W wieku 14 lat został zaproszony do wykonania Koncertu na trabkę Es-dur Józefa Haydna z orkiestrą Filharmoników Nowoorleańskich. Podczas lat swojej nauki szkolnej Marsalis był członkiem takich zespołów jak: New Orleans Symphony Brass Quintet, New Orleans Community Concert Band (pod dyrekcją Petera Dombouriana), New Orleans Youth Orchestra, New Orleans Symphony, a w weekendy grał w zes- połach jazzowych, jak również w popularnym miejscowym zespole funkowym The Creators.

W 1978 przeniósł się do Nowego Jorku do Juil-liard School. Tam też szybko zwrócił na siebie uwagę. Dwa lata później, w 1980, został członkiem grupy Art Blakey’s Jazz Messengers. Uczył się wówczas pod kierunkiem perkusisty i bandleadera Arta Blakeya. Od niego przejął koncepcję bandleadingu. W 1981 Marsalis odbył tournée po USA i Japonii z kwartetem Herbie’ego Hancocka. Wystąpili wówczas także na festiwalu w Newport. W tych latach Marsalis był zapraszany do współpracy z takimi wykonawcami jak: Sarah Vaughan, Dizzy Gillespie, Harry Edison, Clark Terry, Sonny Rollins, Eric Clapton i wieloma innymi. W 1982 podpisał kontrakt z wytwórnią fonograficzną Columbia Records i już od 1984 zaczął zdobywać nagrody Grammy zarówno w kategoriach klasyki, jak i jazzu.

Jest „ojcem” festiwalu jazzowego w Marciac we Francji. Niektórzy spośród jego braci także są muzykami – saksofonista Branford Marsalis, puzonista Delfeayo Marsalis i perkusista Jason Marsalis.

11 lutego – Massey Hall.

CZWARTKOWE WIECZORY TEATRALNE

5 lutego 2015

“Szkoła żon”

Jerzy Stuhr w roli reżysera i jednocześnie zazdrośnika wyprowadzonego  w pole w słynnej komedii Moliera.

„Szkoła żon” to zabawna opowieść o podstarzałym Arnolfie, który chce poślubić swoją młodziutką wychowanicę. Ta jednak kocha młodego Horacego. Zazdrosny Arnolf chce oczywiście przeszkodzić w rozwoju tej miłości, co jest źródłem wielu zabawnych sytuacji.

Zobaczymy bardzo dobre, zabawne przedstawienie, zrealizowane z pietyzmem wobec realiów epoki, przy zachowaniu siedemnastowiecznego kostiumu. Zdjęcia powstały  na zamku w Pieskowej Skale, a na ekranie podziwiać będziemy jego wnętrza, dziedziniec i krużganki.

Obsada: Jerzy Stuhr,  Sonia Bohosiewicz, Roman Gancarczyk i inni.

 

12 lutego 2015

“Skiz”

Choć nie należy do najczęściej grywanych sztuk Gabrieli Zapolskiej, wciąż zachwyca lekkością stylu, komizmu i dialogu, połączoną z psychologiczną przenik- liwością i znakomitym, pełnym realizmu, zindywidualizowaniem postaci.

Obsada: Anna Polony, Jerzy Kamas, Joanna Szczepkowska, Jerzy Stuhr.

Related News

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

COPYRIGHT 2014 ZYCIE PUBLISHING SERVICES. ALL RIGHTS RESERVED.