23 listopada 2017

Informator kulturalny pod redakcją Krzysztofa Jasińskiego

Diana Krall

Wokalistka i pianistka jazzowa – jest równie popularna i ceniona, jak gwiazdy filmu i pop-estrady. Nieczęsto – zwłaszcza u gwiazd jazzu – zdarza się, by fotografie artysty zdobiły okładki najpopularniejszych i najpoczytniejszych (nie tylko jazzowych!) magazynów. Światową sławę przyniosła jej wydana w 1996 r. płyta „All For You”, na której Krall wykonała piosenki z repertuaru Nat „King” Cole’a. Ciepła barwa głosu wokalistki, jej gra na fortepianie, nawiązująca do jazzu lat 40. i 50. sprawiły, że Krall stała się jedną z najpopularniejszych wokalistek jazzowych na świecie.

24-25 listopada – Massey Hall.

 

Hanson

Jedni ich uwielbiali, inni wyśmiewali. Z jednej strony zachwycali talentem, z drugiej irytowali swoją niedojrzałością. Jedno jest jed- nak pewne – w drugiej połowie lat 90. byli prawdziwą sensacją. Bracia Hanson zawładnęli światowymi listami przebojów przede wszystkim dzięki mega-hitowi „Mmmbop” z 1997 roku. Zac, Taylor i Isaac mieli wtedy odpowiednio 11, 14 i 16 lat.

24-25 listopada – Queen Elizabeth Theatre.

 

Grizzly Bear

To zespół, którego twórczość opiera się na folkowo-psychodelicznych balladach. Akustyczne brzmienia łączą z harmoniami instrumentów dętych, oscylując między artystycznym lo-fi a psychodelicznym folk-rockiem. Nowojorczycy z Grizzly Bear przez media zostali okrzyknięci nowymi królami indie-rocka.

Pochwał pod adresem brooklińskiej formacji nie szczędzą także uznane postaci ze świata muzyki. Jonny Greenwood namaścił ich, nazywając ukochanym zespołem, podobnie jak Trent Reznor, który rozpowiadał wszem i wobec, jak to bardzo wyczekuje na ich nowy album.

Grizzly Bear na początku XXI wieku był solowym projektem wokalisty i autora piosenek, Edwarda Droste’a. Nazwa nie miała większego znaczenia, po prostu takie przezwisko nosił jeden z byłych chłopaków twórcy – takie czasy.

27 listopada – Massey Hall.

 

The Tea Party

To kanadyjski zespół rockowy, powstały na początku lat dziewięćdziesiątych w Windsorze, w prowincji Ontario. Założony przez przyjaciół z dzieciństwa Jeffa Burrowsa, Stuarta Chatwooda i Jeffa Martina od początku wyznaczał nowe standardy muzyki gitarowej tworząc ciekawą, oryginalną i eklektyczną fuzję rockowego grania czerpiącego z najlepszych klasycznych źródeł i muzyki świata, zwłaszcza wpływów wschodnio-etnicznych. W ciągu dwóch dekad działalności, The Tea Party stali się czołowym zespołem kanadyjskiej sceny muzycznej, zdobyli też dużą popularność w Australii, która stała się dla nich drugą najważniejszą bazą fanów.

29 listopada – The Horseshoe Tavern.

 

Jann Arden

Kanadyjska piosenkarka, kompozytorka i autorka tekstów piosenek. Będąc małą dziewczynką słuchała takich wykonawców jak Petula Clark, Carly Simons, Sam Phillips, Syd Straw, Lyle Lovett. Jednak jej idolem pozostawała Karen Carpenter, która znana była z niezwykle pięknych ballad wykonywanych na gitarze klasycznej. Jann grała również na wielu innych instrumentach – jednym z nich była trąbka. Zagrała na niej w zespole Hiphhugger, który wkrótce się rozpadł. Wtedy też Arden zaczęła grać na gitarze na ulicach Vancoveru, by zarobić trochę pieniędzy. Jann występowała potem w wielu klubach w mieście. Bardzo ciężko pracowała, by zostać zauważoną. Pierwszą, która ją dostrzegła, była Olivia Newton-John. Pojawiły się pierwsze pro- pozycje. Kiedy po raz pierwszy stanęła na scenie śpiewając oklaskiwało ją około 15 osób. Teraz jest znaną, lubianą i popularną (szczególnie w Kanadzie) piosenkarką. Jann zaczęła wydawać płyty. Ta pierwsza i zarazem najważniejsza Time for Mercy została wydana w Los Angeles dzięki współpracownikowi Jann – Ed’iemu Cherneyowi. Album przyniósł ogromne zyski, płyta sprzedała się w nakładzie 250 tys. egzemplarzy. Potem powstały nowe płyty: Living Under June, Blood Red Cherry czy The Sound of. Znane stały się utwory takie jak: Could I be your girl, Cherry Popsicle, Good Mother czy Sleepless. Jann zdobyła 1. miejsce na zestawieniu listy Billboardu.

30 listopada – Massey Hall.

 

Teatralno-Filmowe Wieczory Czwartkowe

23 listopada 2017

Listy z Rosji

Astolphe markiz de Custine był francuskim arystokratą, który opisał imperium za panowania Mikołaja I. Jego dziennik z podróży po carskiej Rosji stał się wydarzeniem literacko-politycznym zachodnich stolic. De Custine spotkał się nie tylko z całą ówczesnej elitą, lecz także ze zwykłymi mieszkańcami największej absolutystycznej monarchii świata – mieszcza- nami, robotnikami, nawet więziennymi strażnikami. Efekt tego był porażający. Adaptacja tego swoistego „reportażu” w niezwykle dojmujący, a jednocześnie wyrafinowany artystycznie sposób oddaje społeczny i psychologiczny klimat rzeczywistości, którą zobaczył i opisał francuski podróżnik. Spektakl w swojej formie przypomina najlepsze lata Teatru TV. Znakomita rola Piotra Adamczyka, jako markiza De Custine’a i nie mniej znakomite kreakcje: Haliny Łabonarskiej, Adama Ferencego, Jerzego Szejbala, Grzegorza Małeckiego i Przemysława Bluszcza.

 

30 listopada 2017

Cud Purymowy

Jan Kochanowski, mieszkaniec jednego z łódzkich blokowisk, jest robotnikiem w średnim wieku i nie kryje się z tym, że uwa- ża Żydów za sprawców wszystkich nieszczęść.

Niespodziewanie odziedzicza fortunę po nieznanym krewnym z Ameryki. Okazuje się jednak, że krewny był… Żydem. Zabawny i mądry film Izabelli Cywińskiej, któ- rego atutem jest aktorstwo. Do świetnej gry Danuty Stenki i Sławomira Orzechowskiego zdążyliśmy przywyknąć. Ale obok nich dzielnie radzi sobie młodsze pokolenie – Grzegorz Małecki i Eliza Ryciak.

Obsada: Sławomir Orzechowski, Danuta Stenka, Grzegorz Małecki, Eliza Ryciak, Zygmunt Hobot, Andrzej Szopa, Cezary Kosiński, Mirosław Zbrojewicz, Karolina Muszalak i inni.

Related News

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

COPYRIGHT 2014 ZYCIE PUBLISHING SERVICES. ALL RIGHTS RESERVED.