Co jest grane?


Informator kulturalny pod redakcją Krzysztofa Jasińskiego

Dave Holland

Pierwszy album w roli lidera brytyjski kontrabasista Dave Holland nagrał w listopadzie 1972 r. Miał już za sobą współpracę z Milesem Davisem na rewolucyjnych albumach „In A Silent Way” i „Bitches Brew”, a także w awangardowej grupie Circle. W 1976 r. Dave Holland nagrał z Tomaszem Stańką epokowy album „Balladyna”. Kolejne lata ugruntowały jego pozycję w roli czołowego kontrabasisty, kompozytora i bandleadera. Nowy kwartet Hollanda to dream-team z gitarzystą Kevinem Eubanksem, pianistą Craigiem Tabornem i perkusistą Erikiem Harlandem. Kontrabasista zrezygnował tu z roli lidera, zapraszając muzyków, by przynieśli do studia swoje kompozycje, zamieścili tu po dwie, a Eubanks trzy. Dave Holland nie jest rewolucjonistą, hołduje sprawdzonym zasadom: doboru dobrych kompozycji, najlepszych muzyków, stworzenia odpowiednich warunków i puszczenia muzyki na żywioł. Zaowocowało to doskonałym albumem „Prism” pełnym żywiołowych improwizacji jak i nastrojowych momentów. Zachwycające solówki grają wszyscy, ale zwracają uwagę Taborn i Eubanks. Bas lidera to klasa najwyższa, a perkusja Harlanda wnosi ferment pobudzający wyobraźnię. Kwartet osiągnął poziom integracji i inwencji bliski zespołowi Wayne’a Shortera. Ten znakomity kwartet wystąpi w koncercie tegorocznego Toronto Jazz Festival.

26 czerwca – Nathan Phillips Square.

John Scofield

Gitarzysta, który współtworzy najwspanialsze albumy współczesnego jazzu, zadebiutował jako student Berklee College Of Music, nagrywając albumy wraz z Gerrym Mulliganem i Chetem Bakerem, pojawiał się w najważniejszych zespołach jazzu ostatnich dekad: od grup Billy’ego Cobhama, George’a Duke’a, Gary’ego Burtona, Charlesa Mingusa po nagrania i koncerty z Ronem Carterem, Zbigniewem Seifertem, Joem Lovano, Jackiem DeJohnettem, Larrym Coryellem, Mikiem Sternem. John Scofield objawił się jako jazzowy innowator w formacjach Milesa Davisa, to właśnie albumy „Decoy”, „Star People”, „You‘re Under Arrest” stały się ważne i przełomowe nie tylko dla Mistrza Milesa, ale przede wszystkim dla gitarzysty. Ale najpełniej zaistniał, realizując własne pomysły w autorskich formacjach. Do współpracy pozyskał George’a Mraza, Adama Nussbauma, Steve’a Swallowa, Petera Erskine’a, Billa Frisella. Ten znany gitarzysta zaczynał w miejscowych zespołach rhythmandbluesowych. Na początku lat 70. uczęszczał do słynnego Berklee College of Music w Bostonie. Nagrywał z Mulliganem i Bakerem, aż w końcu Billy Cobham zaproponował mu przyjście do jego grupy w miejsce Johna Abercrombiego. Po dwuletniej współpracy z Cobhamem Scofield grał także z Charlesem Mingusem, Garym Burtonem i Dave’em Liebmanem.

26 czerwca – Nathan Phillips Square.

Michael Bublé

Urodził się w 1978 roku w Vancouver. Już od najmłodszych lat interesował się swingiem i jazzem, głównie dzięki dziadkowi, z którym słuchał takiej muzyki. Jako nastolatek wygrał konkurs młodych talentów – „Canadian Youth Talent Search” i nagrał kilka niezależnych albumów. Występował także musicalu „Swing”, z którym przyjechał do USA. Wtedy też młodego Kanadyjczyka odkrył słynny amerykański producent, zdobywca Grammy – David Foster (Celine Dion, Whitney Houston, Barbara Streisand) i podpisał z nim kontakt. W 2003 roku ukazał się debiutancki album Michaela, zatytułowany po prostu „Michael Bublé”, który rozszedł się w ilości trzech milionów egzemplarzy. Zawierał same standardy i znane przeboje. Po tym spektakularnym sukcesie o młodym wokaliście stało się głośno w świecie jazzującego popu. Druga płyta Kanadyjczyka „It’s Time” ukazała się w lutym 2005. Również zawierała standardy muzyki rozrywkowej, takie jak „Feeling Good”, „You Don’t Know Me”, „Cant’ Buy Me Love”, „I’ve Got You Under My Skin”, „You And I” oraz jedyny autorski numer wokalisty (napisany razem z Amy Foster-Gillies) – „Home”. W „Quando, Quando, Quando” Michaela wokalnie wsparła Nelly Furtado. Album wyprodukował ponownie David Foster. W kwietniu 2007 roku ukazał się najnowszy album wokalisty „Call Me Irresponsible”. Najbardziej spektakularnym sukcesem Michaela jest jego album z 2009 roku „Crazy Love”, który to nie tylko zadebiutował na szczycie Billboardu, ale też utrzymał się tam przez kolejne dwa tygodnie. Dwa lata później ukazał się świąteczny longplay „Christmas”, który obok krążka Adele był najchętniej kupowanym albumem na świecie. Ostatnia płyta Michaela Buble „To Be Loved”, została wydana w kwietniu ubiegłego roku i powtórzyła sukces poprzednich płyt, a tym samym stała się czwartym numerem jeden w dorobku artysty. Michael Buble słynie także z niezwykle widowiskowych występów na żywo – w ramach trasy promującej jego poprzedni album, „Crazy In Love”, Buble zagrał ponad osiemdziesiąt wyprzedanych koncertów w samych tylko Stanach Zjednoczonych, a na całym świecie zobaczyło go ponad dwa miliony osób. Latem ubiegłego roku zagrał serię dziesięciu wyprzedanych koncertów w londyńskiej O2 Arena, co czyni go, obok Prince’a i Rogera Watersa, najdłużej koncertującym solowym artystą w tej sali.

28 czerwca – Air Canada Centre.

FILM

“Drive Hard” Simon Keller (John Cusack) to amerykański złodziej, który przy- jeżdża do Australii, planując skok na bank. By go jednak wykonać, potrzebuje wspólnika, który pokieruje autem. Zamiast zwerbować kogoś z przestępczego półświatka jego uwagę zwraca były kierowca rajdowy, Roberts (Thomas Jane), obecnie pracujący jako instruktor jazdy. Keller zapisuje się na naukę jazdy, a podczas pobieranej lekcji dokonuje zuchwałego napadu na bank. W rezultacie Roberts, chcąc nie chcąc, zostaje wspólnikiem.

Related News

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

COPYRIGHT 2014 ZYCIE PUBLISHING SERVICES. ALL RIGHTS RESERVED.