„Chcemy być Sobą!” - Myślenie o Niepodległości

To tekst z listopada roku 2021. Pisany był na trzy miesiące przed wybuchem nowej wojny w Europie, do której Zachód parł z cynicznym uporem od roku 2014, lekceważąc groźne, rosyjskie pomruki. Miraż członkostwa Kijowa w NATO i sprowadzenia Rosji do roli transkontynentalnego bantustanu oślepił globalistyczne elity. Także te polskie, ciagle wierzące, ze są partnerem Zachodu. Mamy wszak ‚Traktaty’ - z tymi samymi państwami, które nas zostawiły w 1939 i sprzedały w 1945!
Kiedy my obchodzić będziemy nasz Listopad Niepodległej, miliony zabitych i rannych Ukrainców (i Rosjan) są świadectwem tragedii Ukrainy, którą skazano albo na klęskę albo na „wieczną wojnę”. Oni mieli ponieść i płacą cenę operacji globalnego urządzenia świata; nie powiedziano im jedynie, że gdzie globaliści drwa rąbią, tam z państwowości ukraińskiej zostaną ruiny.

Po pięciu latach wojny NATO/UE z Rosją, z Ukrainy więcej już się nie wyciśnie. Nie pomogą europejskie miliardy, które zresztą też się kończą. Skoro jednak wojna ma trwać, potrzeba nowego ‚mięsa armatniego’, nowych chętnych do „obrony cywilizacji Zachodu”! Pytanie -  jakiej cywilizacji? Tej z brukselskich ‚salonów’ klasy Epsteina? Tej z płonących ulic Paryża, ubogaconego napływem milionów wrogich nachodźców? Oszalałe z nienawiści do samych siebie, do swojej tożsamo-ści koryfeusze Pustki, propagatorzy odrzucenia jakichkolwiek wartości, akademiccy i medialni zwolennicy postrzegania człowieka jako „ludzkie zwierzę” prowadzą Europę w otchłań zniszczenia.
My, ludzie dziś starsi, a nadal wierni polskiej Tradycji musimy przekazać smutny depozyt historycznej świadomości młodszym pokoleniom. Nie leżymy na bezpiecznych peryferiach. Leżymy na odwiecznych szlakach ekspansji. Obcej ekspansji. Niepodległość nasza jest warunkowa, zawsze zagrożona zmiennymi ‚wiatrami historii”. Zawsze jest też zagrożona obcą agenturą, mentalnie zaprzedaną wrogim naszej podmiotowości ideologiom. Antynarodowy, antyniepodległościowy antycywilizacyjny „Internacjonalizm” w kolejnych odmianach.  Róży Luksemburg czy Spinelli'ego - czy trzeba coś dodawać?
Może to, że nadal chcemy pamiętać o dumnym Listopadzie 1918 roku, kiedy świat zachodni, zwłaszcza nasza Europa, chce wyma- zać ze wspólnej świadomości i Tradycję i Historię.

„Chcemy być Sobą!” - Myślenie o Niepodległości

Sytuacja w jakiej obchodzimy tegoroczne Święto Niepodległości powinna skłonić ludzi nadal zainteresowanych losem Polski i polskości do rewizji wielu założeń co do warunków, w jakich funkcjonujemy jako wspólnota polityczna. Nic nie jest dane wiecznie, polityka to tygiel interesów i pole konfliktów. Można powiedzieć, iż konflikt jest stanem stałym w polityce - spokój zaś jedynie stanem tymczasowym. Państwo jest stanem prawnym, wypadkową sił wewnętrznych i zewnętrznych. Jest w jakimś sensie emanacją siły woli tych jednostek i grup, które myślą kategoriami dobrobytu jednostki jako wypadkowej pozycji wielkiej wspólnoty, jaką jest każ- da społeczność zorganizowana politycznie. Pojęcie ‘narodu politycznego’ przekracza oczywiście dziś to dawne, tradycyjne, zawężone do wąsko pojmowanej kategorii narodu etnicznego. Ale nawet kraje wieloetniczne i wielokulturowe używają pojęcia ‘nation’ dla zaakcentowania swej odrębności i unikalnej tożsamości. I zakreślenia kręgu interesów. Narodem politycznym są więc tradycyjnie Japończycy i Chińczycy, Amerykanie i Australijczycy, Hindusi czy Brazylijczycy. Poglądy kosmopolityczne są dziś domeną wąskich, wyalienowanych generalnie ze swego otoczenia intelektualnych ‘elit’. Odrzucenie narodowości z własnego wyboru jest oczywiście aktem woli jednostki. Wolna wola. Ale programowe, nachalne lansowanie rezygnacji z własnej tożsamości w sferze publicznej, przedstawianie kompleksów jako postawy “nowoczesnej tożsamości” (podobno dominującej we współczesnym świecie) jest obiektywnie postawą ignorancką. W polityce mówimy o postawie renegata, służącego w efekcie interesom sił zewnętrznych. Polityka nie uznaje próżni. W relacjach podmiotów politycznych - organizacji państwowych - rezygnacja z lojalności wobec jednego systemu wartości oznacza obiektywnie przyjęcie i wzmacnianie konkurencyjnego projektu politycznego.

***
W swoich komentarzach podkreślam konieczność patrzenia na wydarzenia z Listopada 1918 nie poprzez pryzmat jednej, choćby nie wiadomo jak ważnej symbolicznie rocznicy, lecz jako proces dążenia do zachowania mentalności politycznej Narodu! Narodu żądającego dla siebie bytu politycznego, nie zaś jedynie jakiejś językowo-kulturowej autonomii.
Odrodzenie Polski w listopadowych dniach 1918 roku było czymś nadzwyczajnym, nie wzięło się jednakże z niczego. Fenomen “Odrodzonej” Rzeczpospolitej był wynikiem ciężkiej pracy, uporu pokoleń Polek i Polaków, którzy nie poddali się presji obcych mocarstw, obcej kultury i obcej wiary.
Był to proces unikalny w całej nowożytnej historii Europy i cywilizacji zachodniej. Zaczął on się już nazajutrz po trzecim rozbiorze z 1795 roku, miał swoje momenty wybuchu nadziei, w czasach epopei Napoleona oraz głębię zwątpienia, jak po tragedii Powstania Styczniowego.
Zmieniała się struktura społeczna i warunki gospodarcze. Gwałtowna modernizacja Europy, rewolucja przemysłowa, powstanie nowoczesnych państw narodowych, z punktu widzenia szans na odzyskanie podmiotowości wbrew potęgom świata wydawały się wie-lu snem wariata. Zrządzeniem losu, akurat znaczna część świadomego żywiołu polskiego potrafiła w tych procesach znaleźć okazję do promowania idei polskiej, jak to miało miejsce w Poznańskim.
Część elit narodowych, korzystając ze słabości Monarchii Habsburgów, poszerzała zakres swobody żywiołu polskiego poprzez współudział klas posiadających w zarządzaniu imperium. Cześć zaś, w warunkach rosyjskich, skazana była na pracę organiczną, na mało chwalebne lecz w ostatecznym rachun-ku decydujące akcje obywatelskiej aktywności. I nawet ci nieliczni, niepoprawni wyznawcy wiary w zbrojną irredentę, w wojenny wysiłek, szkolący się do samodzielnego sięgnięcia po broń, okazali się w momencie historycznej okazji gotowi do akcji. Wyszkoleni zaś w obcych armiach oficerowie stanowili szkielet Wojska Polskiego, w szeregi której trafiali ludzie niższych stanów, świadomi swego obowiązku wobec Ojczyzny, o której uczyli się w zaciszu domów i o którą modlili się w polskich kościołach.
Podkreślmy mocno ten ostatni element niepodległościowej układanki. Podstawowa triada w wychowaniu człowieka cywilizacji zachodniej, chrześcijańskiej to dom - kościół - szkoła. Zaborca zabrał nam państwo z jego instytucjami wychowawczymi i szkolnictwem. Ale rodzinny Dom i Kościół wystarczyły, od 1772 roku, przez 140 lat z okładem, aby zachowało się i okrzepł patriotyczny trzon narodu.
Jak uczył wielki włoski politolog, Gaetano Mosca, w polityce decydują mniejszości. Większość to pozbawiony kierunku i woli tłum. Tak, świadomi swej politycznej i kulturowej odrębności, dumni z niej i przekazujący ją innym byli zawsze mniejszością. Ale ich pasja zaraziła innych, dała kierunek masom. Niech więc dzisiejsi eksperci dowodzą nam, iż “polskość to nienormalność”, to anachronizm. Próbowali lepsi niż oni. Dobrze nam życzący, George Bernard Shaw pisał był do Sienkiewicza po strajkach szkolnych w Wielkopolsce, abyśmy ulegli germanizacji językowej!!! Upór przy zachowaniu wiary i ję- zyka to przeszkody w europejskiej modernizacji i rozwoju cywilizacyjnym. Czyżby?

***
Dziś widać, jaką straszną cenę zapłaciliśmy za bycie na peryferiach rozwoju naukowego i technologicznego XIX wieku. Nie mieliśmy normalnych warunków rozwoju i ewolucji społeczeństwa, jak wolna Europa. Ale zachowaliśmy owego ducha, który w dziewiętnastym wieku tak fascynował wielkiego filozofa Hegla i jego wielbicieli.
Polski “Geist” nie dał się ani zgermanizować, ani zrusyfikować. Po roku 1945 nie daliśmy się też skomunizować, choć post-komu- nistyczne ubytki cywilizacyjne są dla naszego dalszego rozwoju szalenie groźne. Widać jak na dłoni dziś, w chwili rzeczywistego zagrożenia bezpieczeństwa Państwa.

***
Drugim aspektem, na który powinniśmy zwrócić uwagę to “filtr dziejów”, przez który postrzegamy odzyskanie Niepodległości. Stulecie z okładem, jakie upłynęło od tamtego Listopada zapisało się bowiem w naszej his-torii w sposób tragiczny. Świeżo przywróceni do bytowania we własnej, suwerennej organizacji państwowej, ucząc się powoli trudnej sztuki rządzenia Rzeczpospolitą, stanęliśmy wobec groźby całkowitej, fizycznej anihilacji. Hitleryzm i stalinizm skazały nas na unicestwienie. Co ciekawe, wstępem do procesu likwidacji polskości była degradacja kulturowa. Zakaz edukacji zastąpioną prymitywną rozrywkę.
Po 1945 roku prowadzono wobec nas zdecydowaną politykę wynarodowiania, jeżeli nie fizycznego (to zadanie eliminacji elit wykonano już wszak w okresie okupacji), to politycznego.
Polacy jako naród polityczny, jak suwerenna wspólnota, osadzona w historycznej tradycji oraz uniwersalnych wartościach, mieli stać się sowieckim etnosem, ze spreparowaną tożsamością światowego proletariatu. Znany już z okresu zaborów proces demoralizacji elit poprzez ich kooptację za cenę rusyfikacji, w systemie komunistycznym przyjął formę narzucenia części elit z zewnątrz i kooptacji do tak ustanowionej hierarchii państwa satelickiego ludzi bądź świadomości narodowej wrogiej, bądź jej pozbawionych. Model kolonialny.
Dzisiejsza “elita” III RP, tak zdegustowana tradycyjnymi formami patriotyzmu czy tradycyjnych wartości, w dużej części ma takie swoiście 'kolonialne' pochodzenie i taką mentalność. Oni się polskości zawsze i wszędzie „wstydzą”! Mentalną postawę ‘kolonialnej elity’, lojalnej wobec Moskwy oraz ideowy internacjonalizm zamieniono bez problem na podobny internacjonalizm kulturowo-polityczny, tylko że osadzony w warunkach lewico-wej wizji EUropy Spinelli’ego (czyli w ciągu myślowym  datującym się (dla nas, Polek i polaków) od  Róży Luxembourg, a dla Europejczyków od  Karola Marxa).

***
Zmienił się nasz świat zewnętrzny, w sposób wręcz niepojęty ewoluuje nasza cywilizacja. Czy dziś, po owych ciężkich doświadczeniach, będąc dodatkowo zanurzonymi w nurcie zmian cywilizacyjnych, których ani źródeł, ani kierunków nie w pełni rozumiemy, jesteśmy jeszcze zdolni zrozumieć naszych Rodaków sprzed wieku?
A może odwrotnie - to zrozumienie postaw i wartości patriotycznych, szacunku dla tradycji i przodków, nie jest aż tak trudne? Może bycie sobą w ramach wspólnoty jest łatwiejsze, niż się to wielu wydaje? Młodzi artyści w komunie śpiewali na złość reżymowi: - "Chcemy być sobą!" Dziś powtarzają to tłu-my młodych - w może mniej elegancki sposób, w buncie wobec politycznej poprawnoś- ci, na wyklętych w marzeniach polskich lewaków Marszach Niepodległości. W tym roku pójdzie w nim Pan Prezydent RP. Naj- wyższy czas, aby przypomnieć zagubionej w bełkocie EUropie - bez względu na problemy, trudności i kryzysy, bez względu na bełkot naszych pseudo-elit. My, w Polsce, nadal chce-my być sobą!

W. Werner-Wojnarowicz

Powiązane wiadomości

Comment (0)

Comment as: