11 czerwca 2020

Bonnie Pointer zmarła w wieku 69 lat

Ona i jej siostry zasłynęły jako nagradzane Grammy Pointer Sisters, najbardziej znane z przebojów “Jump (For My Love)” i “I’m So Excited”.
Bonnie i jej siostra June Pointer pierwotnie występowały jako duet, a później dołączyły do nich siostry Anita i Ruth. Pointers Sisters stały się popularne w latach 70. i zdobyły pierwszą ze swoich trzech nagród Grammy za piosenkę “Fairytale” w 1975 roku. Bonnie odeszła z grupy, aby kontynuować karierę solową dwa lata później, ale sukces Pointer Sisters trwał aż do lat 80. i 90. Zostały nagrodzone gwiazdą na Hollywood Walk of Fame w 1994 roku. Na początku tego roku Anita i Bonnie Pointer wydały singiel poświęcony swojej siostrze June, która zmarła w 2006 roku.
Ich siostra Ruth jest jedyną, która nadal występuje pod szyldem Pointer Sisters, wraz z córką i wnuczką.

KING CRIMSON – Rock in Rio
Celebrując 50-lecie istnienia grupy, wydano zapis DVD koncertu w Parque Olimpico, Rio de Janeiro, z października ubiegłego roku. Zarejestrowano 57 minut występu, w którym septet mistrzów pod wodzą gitarzysty Roberta Frippa rozgrzał do przysłowiowej czerwoności zgromadzonych fanów. Zaskakujące, że była wśród nich spora grupa przejętych słuchaczy w przedziale wiekowym 20–30 lat. Mogłoby się wydawać, że King Crimson jest rodzajem dinozaura, który może liczyć tylko na old-boyów, a tymczasem… .
Repertuar występu zawierał większość utworów grywanych w ostatnich latach na jubileuszowych trasach grupy. Czymś absolutnie wyjątkowym był jednoczesny popis trzech perkusistów (Pat Masteloto, Gavin Harrison, Jeremy Stacey), którzy z niewyobrażalną precyzją układali krzyżowe rytmy. Jak zwykle partie gitarowe Frippa cechowała nienagana precyzja. Multisaksofonista i flecista Mel Collins zachwycał rześkimi solówkami, ale też finezyjną delikatnością w partiach balladowych, jak w romantycznym “Epitaph”. Bardzo ważną rolę w King Crimson pełnił Tony Levin, który jest nie tylko wirtuozem pięciostrunowej gitary basowej, ale też trudnego instrumentu, jakim jest 12-strunowy stick.

Film Film Film
Niewidzialny człowiek (Predator) to powieść Herberta George’a Wellsa z 1897 roku, która na przestrzeni lat doczekała się wielu filmowych adaptacji. Gdy Blumhouse postanowiło zrobić kolejny remake tego horroru można było mieć wątpliwości, czy ktokolwiek jest w stanie z tej historii coś jeszcze wyciągnąć. Na szczęście nowy Niewidzialny człowiek inspiruje się książką, ale i dodaje wiele od siebie. Uwikłana w toksyczną, pełną przemocy relację z bogatym i znakomitym naukowcem, Cecilia Kass (Elisabeth Moss) ucieka od swego męża nocą, by ukryć się w domu siostry (Harriet Dyer) oraz ich wspólnego przyjaciela z młodości (Aldis Hodge). Kiedy jej mąż (Oliver Jackson-Cohen) popełnia samobójstwo, zostawiając jej fortunę, Cecilia zaczyna się obawiać, że jego śmierć jest oszustwem. Tymczasem seria niewytłumaczalnych przypadków, które dzieją się wokół kobiety, zaczyna być śmiertelnie niebezpieczna, zagrażając życiu tych, których kocha. Ale jak udowodnić coś, czego udowodnić się nie da? Cecilia, na granicy obłędu, czuje, że prześladuje ją niewidzialny człowiek.