7 czerwca 2018

Informator kulturalny pod redakcją Krzysztofa Jasińskiego

Jack White 

Amerykański muzyk, kompozytor, wokalista i producent muzyczny, szef wytwórni Third Man Records. Najbardziej znany z solowej działalności oraz jako połowa duetu The White Stripes, który na przełomie XX i XXI wieku był jednym z kluczowych zespołów tzw. Nowej Rockowej Rewolucji. W 2011 roku, po wydaniu sześciu albumów formacja zakończyła działalność, zachowując status grupy kultowej, a Jack White skupił się na karierze solowej.

White jest laureatem 12 nagród Grammy, wielkim entuzjastą plyt winylowych i cenionym producentem. Chętnie podejmuje się współpracy z teoretycznie odległymi muzycznymi światami – słychać go zarówno na płytach Beyonce, jak i legendarnej hiphopowej formacji A Tribe Called Quest. Szefuje Third Man Records, wytwórni w katalogu której można znaleźć zarówno Becka, jak i prezentera i komika Conana O’Briena.

Razem z Alicią Keys nagrał utwór do jednego z Bondów, komponował muzykę do filmów, samemu pojawiając w blisko 20 pro- dukcjach filmowych i telewizyjnych. Stał na czele dwóch super grup – The Raconteurs i The Dead Weather.

9 czerwca – Budweiser Stage.

 

Paul Simon

Ur. 1941 w New Jersey, dorastał w nowojorskiej dzielnicy Queens. Tam poznał szkolnego kolegę Arta Garfunkela, a duet Simon & Garfunkel stał się amerykańskim klasykiem folk-rocka, m.in. trzy hity numer jeden: The Sound Of Silence, Mrs. Robinson i Bridge Over Troubled Water oraz takie ponadczasowe przeboje, jak Homeward Bound, I Am A Rock, The Boxer, Cecilia czy El Cóndor Pasa.

Po rozpadzie duetu w 1970 roku Paul Simon – co trudno było sobie wyobrazić – dopiero rozwinął skrzydła. Rozszerzył muzyczne inspiracje, rozpoczął angażowanie najlepszych amerykańskich muzyków i odważnie sięgnął po muzykę świata (czego zwiastunem było słynne El Cóndor Pasa z ostatniego albumu duetu). Był pierwszym białym artystą, który nagrał utwór reggae na Jamajce (Mother And Child Reunion). Odkrywał tajemnice amerykańskiej muzyki źródeł – gospel (Loves Me Like A Rock) i wczesnego jazzu (Take Me To The Mardi Gras). Nagrywał zarówno z mistrzami swingu (Stephane Grappelli), jak współczesnego jazzu (Michael Brecker, Ron Carter). Nie obawiał się angażować nieprzewidywalnych gitarzystów (m.in. Al Di Meola). Lista muzyków „etnicznych”, z którymi współpracował, wydaje się nie mieć końca. Nagrał dwa wielkie albumy tematyczne – obsypany nagrodami (m.in. 2 Grammy) afrykański GRACELAND (1986), od którego zaczęła się trwająca do dzisiaj światowa popularność World Music, oraz kontynuację, jaką była eskapada brazylijska THE RHYTHM OF THE SAINTS (1990). Wylansował w naszym kręgu kulturowym całe nieznane wcześniej zjawiska muzyczne, jak mbube (grupa Ladysmith Black Mambazo) oraz artystów „egzotycznych” odnoszących obecnie światowe sukcesy, m.in. Youssou N’Dour (Senegal) czy Milton Nascimento (Brazylia), wcześniej zaś Los Incas (Peru).

Oczywiście domeną artysty była zawsze piosenka autorska i to na tym polu osiąga Paul Simon rezultaty na miarę największych śpiewających autorów naszych czasów, takich jak Bob Dylan, Leonard Cohen czy Bruce Springsteen. Ma niepowtarzalny styl literacki – codzienna obserwacja lub opis relacji podany w sekwencjach wyszukanych rymów (50 Ways To Leave Your Lover) – wybitny dar melodyczny (Still Crazy After All These Years) oraz interesujący styl gitarowy wywodzący się z zaawansowanych technik palcowania w amerykańskiej muzyce folk. 

Jest mistrzem ballady. Jest mistrzem nastroju. Jest mistrzem obserwacji obyczajowej. Jest też w każdym calu nowojorczykiem, a miasto bywa w jego piosenkach nie mniej żywe, niż w twórczości takich kolegów, jak Lou Reed albo Billy Joel. Paul Simon jest z nich trzech największym „wrażliwcem”. I nawet jego najbardziej „epickie” utwory (America, American Tune) mają zawsze osobisty, bardzo intymny wymiar.

Innym z niepowtarzalnych darów Paula Simona, jest jego humor (Kodachrome). Cechą zaś, którą podkreślają wszyscy.

Paul Simon zdobył w sumie 12 nagród Grammy, nominację do Oscara, był też dwukrotnie przyjęty do Rock And Roll Hall Of Fame – jako artysta solowy i jako członek duetu Simon & Garfunkel. Jest laureatem pierwszej Nagrody Gershwina Biblioteki Kongresu (2007) za osiągnięcia w dziedzinie piosenki popularnej. Agencja BMI ocenia sumę emisji jego piosenek w USA na 75 milionów, magazyn TIME umieścił go w grupie „100 ludzi, którzy ukształtowali nasz świat”.

12 czerwca – AC Centre.

 

Imagine Dragons

Jak na kapelę z Las Vegas przystało, chłopaki z Imagine Dragons zaczynali, grając w zadymionych kasynach, próbując przebić się przez stukot monet z automatów do gry. Dziś ich potężnym refrenom nie zagraża już żaden hałas. Między stołem do blackjacka a ruletką powstała też ich debiutancka płyta „Night Vision” – Powiedziano nam, że mamy nauczyć się 50 piosenek i występować przez sześć godzin, bez żadnych przerw. Byliśmy tak zdesperowani, że się zgodziliśmy – opowiadał magazynowi „Rolling Stone” wokalista Imagine Dragons Dan Reynolds. Chociaż zespół jest mocno związany z Miastem Grzechu, Reynolds poznał swojego przyszłego perkusistę Andrew Tolmana w 2008 r. na. mormońskiej uczelni w stanie Utah – Uniwersytecie Birghama Younga. To, znacznie upraszczając sprawę, oznacza, że gdyby nie zostali muzykami, istnieje pewne prawdopodobieństwo, że można by ich spotkać na jednej z ulic, gdzie ubrani w garnitury zaczepialiby przechodniów i opowiadali o swojej religii. Reynolds, zanim jeszcze poszedł na uniwersytet, wyjechał na dwa lata do Nebraski, gdzie głosił wiarę i pracował z ludźmi uzależnionymi od narkotyków.Chłopaki jednak studiów nie skończyli. Zamiast tego założyli Imagine Dragons. – To była dla mnie bardzo trudna decyzja, bo pochodzę z rodziny, dla której zdobycie wykształcenia jest priorytetem – opowiadał Reynolds w wywiadzie dla „Billboardu”. Przełom w ich karierze nastąpił w 2011 r., kiedy podpisali umowę z wytwórnią Interscope i zaczęli pracować z nagrodzonym Grammy producentem Alexem da Kidem. Wynikiem tej współpracy była m.in. epka „Continued Silence”, na której znalazł się ich pierwszy prawdziwy przebój „It’s Time”. Debiutancki album był już kwestią czasu. „Night Vision” ukazał się we wrześniu 2012 r. i od razu poszybował ku szczytom list przebojów nie tylko w Stanach Zjednoczonych, ale także w Kanadzie, Europie czy Australii. Choć cała płyta napakowana jest gigantycznymi, stadionowymi hitami, na pierwszy plan wysunął się kawałek „Radioactive”, który nie tylko podbił niezliczone serca i listy przebojów na wszystkich kontynentach, ale przyniósł również zespołowi dwie nominacje do nagród Grammy, a „Rolling Stone” nazwał go „największym rockowym hitem roku”. Przez kolejne lata piosenka została wykorzystana m.in. przy promocji wielu gier komputerowych, np. w trzeciej części popularnej przygodówki „Assassin’s Creed”, pojawiła się w przynajmniej pięciu serialach i programach telewizyjnych realizowanych choćby dla „National Geographic”, użyto jej także w kilkudziesięciu reklamach.

13 – 14 czerwca – Budweiser Stage.

 

Paul  Young 

Przed rozpoczęciem kariery solowej występował w grupie Streetband, poźniej w Q-Tips.

Jako soliście dopiero jego interpretacja utworu „Wherever I Lay My Fat” Marvina Gaye’a przyniosła mu rogłos. Album No Parlez trafił na szczyt listy brytyjskiej, na której pozostawał przez ponad dwa lata. Bestseller dekady zawierał takie utwory jak „Love Will Trar Us Apart”, „Love Of The Common People”, „Come Back And Stay”. Jego pierwszy LP „The Secret Of Association” tworzony był przez niemal dwa lata. Ostatecznie album trafił na szczyt list brytyjskich, a przebojami były też pochodzące z niego „Everything Must Change” i „Every Time You Go Away”. Young postanowił poddać się solidnej kuracji, przerwanej jedynie wykonaniem tematu Crowded House „Don’t Dream It’s Over” na dedykowanym Nelsonowi Mandeli koncercie na stadionie Wembley w 1988. Powrócił dwa lata później z albumem Other Voices. Ważnym koncertem Paula był koncert ku pamięci Freddiego Mercury’ego na Wembley w maju 1992.

12 czerwca – The Phoenix Concert Theatre.

Related News

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

COPYRIGHT 2014 ZYCIE PUBLISHING SERVICES. ALL RIGHTS RESERVED.