16 padziernika 2014

Informator kulturalny pod redakcją Krzysztofa Jasińskiego

London Philharmonic Orchestra

london-philharmonic-orchestraUznawana za jedną z wiodących orkiestr na świecie, jest najstarszym z londyńskich zespołów symfonicznych. Została założona w 1904 roku przez grupę muzyków, którzy odeszli z Queen’s Hall Orchestra na skutek zmian, jakie zaszły we współpracy z kierownictwem. Przez pierwsze czterdzieści lat działała na zasadach podobnych do spółdzielni, z podziałem zysków na koniec każdego sezonu. Przeszła trudne czasy w latach trzydziestych i pięćdziesiątych ubiegłego wieku, kiedy to traciła popularność na rzecz nowych orkiestr powstających w Londynie. W latach sześćdziesiątych odzyskała i ugruntowała swoją pozycję, którą utrzymuje do dziś. Jako instytucja samorządowa, sama wybiera sobie dyrygentów, przez lata działalności współpracowała z najwybitniejszymi z nich. Organizowała wiele festiwali poświęconych wielkim kompozytorom (Berlioz, Mahler, Bernstein). Od 1912 roku nagrywa płyty, regularnie pojawia się w radiu i telewizji, wystąpiła na ścieżkach dźwiękowych do ponad 200 filmów (m.in. Gwiezdne wojny, Harry Potter i Insygnia Śmierci), można ją też usłyszeć w grach komputerowych i programach muzycznych na pokładach samolotów. Orkiestrze patronuje królowa brytyjska, Elżbieta II.. Od 1982 roku siedzibą orkiestry jest Barbican Centre w londyńskim City. Głównym  dyrygentem orkiestry jest Vladimir Jurowski – rosyjski dyrygent. Studiował dyrygenturę w Dreźnie i Berlinie. Od 1997 roku Jurowski występował gościnnie w największych teatrach operowych świata m.in.: Royal Opera House Covent Garden, Teatro La Fenice di Venezia, Opera Bastille de Paris, Theatre de la Monnaie Bruxelles, Maggio Musicale Festival Florence, Rossini Opera Festival Pesaro, Edinburgh Festival, Semperoper Dresden and the Teatro Comunale di Bologna. W 1999 po raz pierwszy wystąpił w słynnej Metropolitan Opera w Nowym Jorku, gdzie poprowadził wystawienie Rigoletta Verdiego. W 2003 roku głównym gościnnym dyrygentem londyńskiej orkiestry filharmonicznej, zaś cztery lata później, we wrześniu 2007 roku, mianowany został głównym dyrygentem tejże orkiestry. W latach 2005-2009 gościnnie dyrygował koncertami Rosyjskiej Orkiestry Narodowej, z którą współpracuje do dziś. Prowadził gościnnie koncerty takich światowej sławy orkiestr jak orkiestra Filharmonii Berlińskiej, Royal Concertgebouw, Bavarian Radio Symphony Orchestra, Gewandhausorchester w Lipsku, Los Angeles Philharmonic i Philadelphia Orchestra. Dyrygował przedstawieniami operowymi w Metropolitan Opera, Welsh National Opera, Opera National de Paris, La Scala w Mediolanie.

17 października – Roy Thomson Hall.

Gipsy Kings

gipsykings0052_2Pochodzą z Katalonii, skąd ich dziadkowie wyemigrowali do południowej Francji, aby uniknąć prześladowań ze strony frankistowskiej dyktatury.

Nicolas Reyes jest synem legendarnego wokalisty Jose, który stał na czele jednej z najlepszych grup flamenco lat 60. i 70. – Manitas de Plata. Dwa muzyczne klany Reyes i Baliardo, po raz pierwszy spotkały się pod koniec lat 70. Wspólnie zaczęli występować na cygańskich uroczystościach w Arles i Montpelier. Na samym początku nazwali się Los Reyes, a piosenki śpiewali po francusku, hiszpańsku i przede wszystkim w cygańskim dialekcie gitane. Udało im się rozwinąć własny styl tradycyjnego, akustycznego grania wywodzącego się z „rumba flamenca” (rytmu, którego korzenie tkwią w Afryce, i który z Zairu poprzez szlak handlarzy niewolników trafił na Kubę i do Nowego Świata, a później pojawił się z powrotem w Barcelonie). Ich szczególna interpretacja tego gatunku jest wyraźnie inspirowana stylem „nuevo flamenco”, reprezentowanym przez gitarzystę Paco de Lucia, a także pieśniarzy takich jak Camaron de la Isla, czy Manolo Caracol.

Wielka chwila w karierze Gipsy Kings nastała w 1987 roku, kiedy cały świat tańczył w rytmie ich wielkiego przeboju „Bamboleo”. Singiel łączył w sobie tradycyjne brzmienia ze współczesną elektroniką ówczesnej europejskiej sceny dance. Ten mariaż okazał się być strzałem w dziesiątkę, a popyt na muzykę Gipsy Kings wzrastał, co zaowocowało sprzedażą ponad 14 milionów egzemplarzy debiutanckiego albumu zatytułowanego po prostu „Gipsy Kings”. Płyty, które pojawiły się później: „Mosaique”, „Allegria”, „Este Mundo”, „Gipsy Kings Live”, „Love and Liberte”, czy „Tierra Gitana”, były znakomicie wyprodukowane i sprzedały się w ilości wystarczającej, aby zdominować wszelkie listy przebojów World music. Sława Gipsy Kings została umocniona przez nieustanne trasy koncertowe, ale też dzięki udziałowi w nagraniach muzyki filmowej. Piosenki zespołu pojawiły na ścieżkach dźwiękowych do takich filmów jak choćby „Bez lęku” Petera Weira, czy „Big Lebowski” braci Coen oraz do dokumentów, jak „Tierra Gitana” i „Life at Wolf Trap”.

17 października – Niagara Fallsview Casino.

Fleetwood Mac

FleetwoodMac-2014Swą muzyczną działalność rozpoczęła w 1967 jako bluesrockowy kwartet w składzie Peter Green, Jeremy Spencer, Bob Brunning i Mick Fleetwood. Po dwóch miesiącach z grupy odszedł Brunning i został zastąpiony przez Johna McVie. Pozostawali pod wyraźnym wpływem Johna Mayalla. Grupa nie pozostała długo w tym składzie. Autorzy wczesnych sukcesów grupy: Green i Spencer opuścili zespół. Pierwszy z powodów zdrowotnych, drugi w związku z przystąpieniem do sekty religijnej Dzieci Boga.

Wkrótce nowy kierunek w jej rozwoju nadała Christine McVie. Po szeregu zmian personalnych ostatecznie skład grupy się ustabilizował. Grupa stała się kwintetem wokalno-instrumentalnym, gdy dołączyli do niej wokalistka Stevie Nicks i gitarzysta Lindsey Buckingham. Od tego momentu zespół grał w tonacji lżejszego, popularnego nurtu rocka (soft rocka), w którym wyraźnie były wpływy folk rocka. Złote lata grupy datują się na koniec lat siedemdziesiątych XX wieku.

W roku 1977 grupa wydała album Rumours, który przeszedł do historii jako jeden z najlepiej sprzedających się albumów rockowych wszech czasów. Niedługo potem grupa zawiesiła działalność, a jej członkowie ze zmiennym szczęściem poświęcali się karierom solowym. Od tego czasu muzycy Fleetwood Mac wielokrotnie spotykali się w studio nagrywając nową muzykę i koncertując. Do najciekawszych albumów z tego okresu należą Tango in the Night z 1987 i Say You Will z 2003. W styczniu 2014 Christine McVie ponownie dołączyła do zespołu.

19 października – Air Canada Centre.

 

CZWARTKOWE WIECZORY TEATRALNE

16 października 2014

“Pieczone gołąbki”

Znakonita polska komedia z 1966 r. w reżyserii. Tadeusza Chmielewskiego, który ukazując Polskę dnia codziennego, potoczną i zwykłą,  jakby mimochodem odsłania jej absurdy i paradoksy, demaskuje rzeczywistość wypełnioną po brzegi nonsensami.

Świetna zabawa, znakomita obsada i pyszne aktorstwo.

Obsada; Krzysztof Litwin, Magdalena Zawadzka, Wacław Kowalski, Jerzy Karaszkiewicz, Henryk Bąk, Janusz Kłosinski i inni.

 

Ze wzgędu na trwające w Centrum Jana Pawla II

eliminacje do Festiwalu Chopinowskiego

kolejny Czwartkowy Wieczór Teatralny odbędzie się 30 października.

 

Related News

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

COPYRIGHT 2014 ZYCIE PUBLISHING SERVICES. ALL RIGHTS RESERVED.