14 stycznia 2016

Informator kulturalny pod redakcją Krzysztofa Jasińskiego

Yanni

yanni_FotorJest bez wątpienia muzycznym fenomenem, jednym z niewielu artystów, którego muzyka przekracza granice państw, przemawiając do ludzi wszelkich ras i nacji. Urodził się w 1954 r. w Kalamacie na półwyspie peloponeskim jako Jannis Chrysomallis. Po przyjeździe do Stanów Zjednoczonych na studia zdobywał popularność jako klawiszowiec zespołu Chameleon (lata 1977-1984), by w 1985 r. rozpocząć karierę solową.

Yanni ma na koncie 40 Platynowych i Złotych Płyt, sprzedając ponad 25 milionów egzemplarzy swoich albumów. Płyta „Tribute” z 1997 r. pokryła się podwójną platyną, w ciągu sześciu tygodni od premiery sprzedając się w ponad milionie egzemplarzy, a album „Live at the Acropolis” z 1994 r. znalazł na całym świecie ponad 7,5 milionów nabywców. Yanni zdobył dwie nominacje do nagrody Grammy: dla albumu „Dare to Dream” z 1992 r. oraz wydanego rok później „In My Time”. Światowe trasy Yanniego z jego ponad dwudziestoletniej kariery plasują go pośród najbardziej popularnych artystów koncertowych – jego występy obejrzało ponad 5 milionów widzów. Jego serie występów w Ameryce Północnej w latach 1995, 1998 i 2003-2005 za każdym razem plasowały się w pierwszej dziesiątce największych tras koncertowych w rankingach Performance Magazine i Pollstar. W nowojorskiej Radio City Music Hall wyprzedało się aż dziesięć koncertów Yanniego z rzędu. na Akropolu i Kremlu, w Taj Mahal, Zakazanym Mieście w Pekinie czy na otwarciu najwyższego na Ziemi wieżowca Burdż Chalifa w Dubaju.

15 stycznia – Molson Amphitheatre.

Muse

MUSE_BandZespół Muse pochodzi z Teignmouth w hrabstwie Devon (Wielka Brytania). W jego skład wchodzi trzech muzyków: Matthew Bellamy (gitara i wokal), Chris Wolstenhome (bas) oraz Dominic Howard (perkusja), którzy za młodu grali wspólnie w grupach Gothic Plague,  Fixed Penalty i Rocket Baby Dolls. W końcu, w 1997 roku, zmienili nazwę na Muse i wydali (nakładem Dangerous Records) pierwszą EP-kę zatytułowaną po prostu “Muse”. Kilka miesięcy później, w 1998 roku, wyszła druga EP-ka “Muscle Museum”. Następnie grupa podpisała kontrakt z wytwórnią Maverick Records i w 1999 roku wydała płytę “Showbiz”, którą poprzedziły single “Cave” i “Uno”. W 2001 roku do rąk fanów trafił album “The Origin of Symmetry”, który przyniósł wielki przebój “Hyper Music”, zaś rok później ukazał się podwójny album koncertowy zatytułowany “Hullabaloo”. “Absolution”, czwarty krążek zespołu, trafił na półki sklepowe w 2003 roku. Na kolejny trzeba było poczekać trzy lata. Piąty album zatytułowany “Black Holes and Revelations” wyprodukował Rich Costey (Rage Against The Ma- chine, Audioslave). Pierwszym singlem promującym płytę był “Supermassive Black Hole”, na kolejny trafiła kompozycja “Starlight”. W tydzień po premierze krążek trafił na pierwsze miejsce brytyjskiej listy przebojów. Album został nominowany do Mercury Music Prize, jednego z naj- ważniejszych wyróżnień muzycznych na Wys-pach Brytyjskich. Albumem “The Resistance” z 2009 roku, Muse potwierdziło swoją gwiazdorską pozycję. W 2012 roku ukazał się album “The 2nd Law”. – Czego tu nie ma! Zaczyna się od grunge’owego riffu, a kończy jak hołd dla “Tabular Bells” Mike’a Oldfielda. A pomiędzy tym cała reszta. Powiedzieć, że Muse nagrali album eklektyczny, to nie powiedzieć nic. Ale kiedy panowie nie uprawiają rocka międzyplanetarnego, zdarzają im się momenty zaskakująco urokliwe.

16 stycznia –  Air Canada Centre.

Alessia Cara

alessia-caraJeszcze nie tak dawno Alessia Cara była anonimową nastolatką z Kanady, która zamknięta w czterech ścianach swojej sypialni marzyła o tym, by w przyszłości zajmować się muzyką. Za sprawą pierwszego singla bardzo szybko trafiła na listę najbardziej obiecujących debiutantek ostatnich dwunastu miesięcy, a utwór „Here” nie tylko zyskał niezwykłą popularność, ale stał się swoistym manifestem współczesnego młodego pokolenia. Alessia wychodząc od historii o imprezie, na której fatalnie się bawiła i czuła kompletnie nieswojo, w błyskotliwy sposób nakreśliła siebie jako zbuntowaną dziewczynę, która sprzeciwia się bezmyślnym formom spędzania wolnego czasu przez swoich rówieśników. Artystka staje w opozycji do tego, co modne i przyjmowane za fajne. W zamian za to proponuje po prostu bycie sobą.

Ten być może banalny, lecz niezwykle szczery i prawdziwy przekaz stał się podstawowym przesłaniem debiutanckiego albumu Kanadyjki. Nastolatka operuje chwytliwymi melodiami i znanymi motywami. Umiejscawia swoją muzykę w przestrzeni między łatwo przyswajalnym popem, a komercyjnym R&B, co wcale nie oznacza, że jest to twórczość pozbawiona pewnej głównej idei. „Here” jest nie tylko najmocniejszym punktem na płycie, ale także na tyle wyrazistą kompozycją, że bez wahania można zaliczyć je do najlepszych utworów mijającego roku.

16 stycznia – The Danforth Music Hall.

CZWARTKOWE WIECZORY TEATRALNE

Na kolejny Czwartkowy Wieczór Teatralny zapraszam 28 stycznia!

28 stycznia 2016

BUNIA

Kim jest Bunia? – zastanawiali się recenzenci na obu kontynentach, po prapremierze sztuki w Buenos Aires w 1977 roku i po europejskiej prapremierze w 1990 roku w Paryżu. Obydwie inscenizacje cieszyły się wielkim powodzeniem. W spektaklu Olgi Lipińskiej tytułową postać odtwarza Krystyna Feldman, aktorka rzadko oglądana na pierwszym planie, chociaż w swojej 60-letniej karierze zagrała ponad 200 ról teatralnych i ok. 80 filmowych. Jako kapitalna Bunia długo pozostanie w pamięci widzów.  Gorąco polecam !!!

Related News

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

COPYRIGHT 2014 ZYCIE PUBLISHING SERVICES. ALL RIGHTS RESERVED.